همجوشي هسته اي ستارگان

انرژي بسيار زياد ستاره, از فرايندي كه همجوشي هسته اي نام دارد تأمين مي شود. اين فرايند موقعي شروع مي شود كه دماي هسته ستاره جوان در حال رشد به حدود يك ميليون كلوين مي رسد.

ستاره بتلگئوس

ستارگان مبدل هاي هسته اي بسيار بزرگي هستند. در مركز ستارگان، اتم ها برخوردهاي اتمي شديدي با هم مي كنند كه ساختمان اتم را تغيير مي دهد و مقدار زيادي انرژي آزاد مي كند. همين فرايند ستارگان را داغ و روشن مي كند.
در بيشتر ستاره ها، واكنش اوليه ناشي از برخورد اتم ها به هم اين است كه اتم هاي هيدروژن به هليوم تبديل مي شوند كه اين امر با آزاد شدن مقادير بسيار زيادي انرژي همراه است. اين واكنش, همجوشي هسته اي ناميده مي شود. چون هسته (واقع در مركز اتم ها) اتم ها را با هم جوش مي دهد و يك هسته جديد تشكيل مي دهد.

همجوشي هسته اي يك واكنش اتمي ست كه سوخت ستارگان را تأمين مي كند. در همجوشي, بسياري از هسته ها (مراكز اتم ها) با هم تركيب مي شوند تا يك عنصر بزرگ تر بسازند (كه عنصر متفاوتي ست). نتيجه اين فرآيند آزاد شدن مقدار زيادي انرژي ست (هسته هايي كه نتيجه اين فرايندند از نظر جرم كوچك تر از مجموع دو هسته اي هستند كه به هم جوش خورده اند. تفاوت در
جرم به خاطر اين است كه به انرژي تبديل شده است. c به توان دو است E=mc .

قدرت ستارگان به خاطر همجوشي هسته اي در هسته هايشان است كه به تبديل عنصر هيدروژن به هليوم مي انجامد.
توليد عناصر جديد كه به دنبال واكنش هاي هسته اي رخ مي دهد، تركيب هسته اي ناميده مي شود.
جرم يك ستاره به اين ترتيب تعيين مي شود كه چه نوع تركيب هسته اي در هسته اش رخ مي دهد.
همه ما هم از اتم هايي ساخته شده ايم كه در ستارگان توليد شده اند.

انواع ستارگان:

ستارگان كوچك: كوچك ترين ستاره ها فقط هيدروژن را به هليوم تبديل مي كنند.

ستارگان با اندازه متوسط (مثل خورشید): در دوره زندگيشان دير، يعني موقعي كه هيدروژنشان ته مي كشد، هليوم را به اكسيژن و كربن تبديل مي كنند.
ستارگان سنگين (بزرگ تر از پنج برابر جرم خورشيد): ستارگان با جرم بالا موقعي كه هيدروژنشان ته مي كشد، اتم هاي هليوم را به كربن واكسيژن تبديل مي كنند. به دنبال آن همجوشي كربن و اكسيژن باعث به وجود آمدن عناصر نئون، سديم، منيزيوم، سولفور و سيليكون مي شود. بعداً واكنش ها اين عناصر را به كلسيم، آهن، نيكل، كروميوم، مس وغيره تبديل مي كند. اين ستارگان پير و بزرگ با هسته هاي رو به نابودي, عناصر سنگيني به وجود می آورند (همه عناصر طبيعي سنگين تر از آهن, عناصر سنگينند) و اين عناصر سنگين را به سوي فضا می فرستند.