درخشش, روشنایی مطلق یک ستاره یا یک کهکشان است.
درخشش ظاهری و مطلق
بزرگي ستاره بر اساس يك سيستم شماره اي كه به وسيله ستاره شناس يوناني هيپارچوس در حدود 125 قبل از ميلاد ابداع شد تعيين مي شود. هيپارچوس گروهي از ستارگان را بر اساس ميزان روشنيشان آن طور كه از زمين به نظر مي رسند، شماره گذاري كرد. روشن ترين ستاره ها را ستارگان بزرگ اول، روشن ترين ستارگان بعدي را دومين ستارگان بزرگ و الي آخر تا ششمين ستارگان بزرگ كه ضعيف ترين ستارگان قابل مشاهده هستند، نامگذاري كرد.
ستاره شناسان جديد روشني يك ستاره را كه از زمين مشاهده مي شود به بزرگي ظاهري اش نسبت مي دهند. اما آنها سيستم هيپارچوس را هم براي توصيف روشني واقعي ستارگان به کار می برند. ستاره شناسان "سيستم شماره هاي درخشش" هیپارچوس را برای ستارگان روشن تر از درخشش اول و تاريك تر از درخشش ششم هم گسترش داده اند. ستاره اي كه روشن تر از درخشش اول است درخشش كمتر از يك دارد. براي مثال درخشش ريگال 12/0 است. ستارگاني كه خيلي روشنند درخشش كمتر از صفر دارند و نحوه توصيفشان دادن شماره هاي منفي ست. روشن ترين ستاره ها در آسمان شب سيريوس است. با روشني ظاهري 46/1- . ريگال درخشش مطلق 1/8- دارد. مطابق فهم ستاره شناسان كنوني از ستارگان، هيچ ستاره اي نمي تواند درخشش مطلق بيشتر از 8- داشته باشد. در طرف ديگر مقياس، تاريك ترين ستاره ها, با تلسكوپ درخشش ظاهري بالاي 28 دارند. در تئوري هيچ ستاره اي نمي تواند درخشش مطلق ضعيف تر از 16 داشته باشد.
تابش: روشني كامل يك ستاره يا كهكشان است که میزان انرژي ای ست که ستاره از خودش خارج می کند. مقیاس علمي براي میزان خروج انرژي، قدرت است و دانشمندان معمولاً قدرت را با وات اندازه گيري مي كنند. براي مثال تابش خورشيد 400 تريليون تريليون وات است. اما ستاره شناسان معمولاً تابش ستاره را با وات اندازه گيري نمي كنند. به جايش آنها تابش را نسبت به تابش خورشيد بيان مي كنند. براي مثال مي گويند تابش آلفا سنتوري A حدود 3/1 برابر خورشيد است و ريگال 150000 برابر خورشيد تابش دارد.
به نوعي تابش با درخشش مطلق ارتباط دارد.
درخشش ظاهري: اندازه گيري روشني شيء آسماني هنگامي كه از زمين ديده مي شود. شماره پايين تر روشن ترين شيء است. شماره هاي منفي به روشني بسيار زياد اشاره دارد. ماه كامل درخشش ظاهري 6/12- را دارد. درخشش ظاهری خورشيد 8/26- است. ما مي توانيم اشياء تا درخشش شش را بدون تلسكوپ ببينيم.
درخشش مطلق: اندازه گيري روشني اصلي و واقعي يك شيء آسماني ست. به دلايل تكنيكي اين مقياس به صورت درخشش ظاهري يك ستاره وقتي که از فاصله 6/32 سال نوري ديده شود، توصيف مي شود. شماره پايين تر دال بر روشن تر بودن شيء است. شماره هاي منفي به روشني بسيار زياد اشاره دارد.
بعضي از ستارگان روشني كه مي توان آنها را از زمين ديد:
آنتارس
(آلفا اسكورفي) آنتارس روشن ترين ستاره در اسكورپيوس يكي از صورت هاي فلكي برج هاي دوازده گانه است. آنتارس ستاره بسيار عظيمي ست كه حدود 520 سال نوري از زمين فاصله دارد و حدود 230 برابر بزرگ تر از خورشيد است. اين ستاره با دماي پايين (3500 كلوين)، ستاره اي قديمي و پرجرم است و پانزدهمين ستاره روشن آسمان است.
آركتوروس
(آلفا بوتيس) آركتوروس روشن ترين ستاره در صورت فلكي بوتس (هردسمن) است. اين ستاره يك غول قرمز و چهارمين ستاره درخشان در آسمان است. آركتوروس 34 سال نوري از زمين فاصله دارد.
بتلگئوس
(آلفا اريونز) بتلگئوس دومين ستاره روشن آسمان در صورت فلكي اوريون و يكي از روشن ترين ستارگان آسمان است. اين ستاره يك ستاره بسيار غول آسا با رنگ مايل به قرمز است كه بيش از 600 ميليون مايل قطر دارد (تقريباً 1000 برابر بزرگ تر از خورشيد اما سردتر از خورشيد است). بتلگئوس آنقدر بزرگ است که اگر در مركز منظومه شمسي ما بود، فراتر از مدار مشتري گسترش پيدا مي كرد. اين ستاره 520 سال نوري از زمين فاصله دارد. به غير از خورشيد اين تنها ستاره اي ست كه از سطح آن عکس وجود دارد.
ستاره شناسان جديد روشني يك ستاره را كه از زمين مشاهده مي شود به بزرگي ظاهري اش نسبت مي دهند. اما آنها سيستم هيپارچوس را هم براي توصيف روشني واقعي ستارگان به کار می برند. ستاره شناسان "سيستم شماره هاي درخشش" هیپارچوس را برای ستارگان روشن تر از درخشش اول و تاريك تر از درخشش ششم هم گسترش داده اند. ستاره اي كه روشن تر از درخشش اول است درخشش كمتر از يك دارد. براي مثال درخشش ريگال 12/0 است. ستارگاني كه خيلي روشنند درخشش كمتر از صفر دارند و نحوه توصيفشان دادن شماره هاي منفي ست. روشن ترين ستاره ها در آسمان شب سيريوس است. با روشني ظاهري 46/1- . ريگال درخشش مطلق 1/8- دارد. مطابق فهم ستاره شناسان كنوني از ستارگان، هيچ ستاره اي نمي تواند درخشش مطلق بيشتر از 8- داشته باشد. در طرف ديگر مقياس، تاريك ترين ستاره ها, با تلسكوپ درخشش ظاهري بالاي 28 دارند. در تئوري هيچ ستاره اي نمي تواند درخشش مطلق ضعيف تر از 16 داشته باشد.
تابش: روشني كامل يك ستاره يا كهكشان است که میزان انرژي ای ست که ستاره از خودش خارج می کند. مقیاس علمي براي میزان خروج انرژي، قدرت است و دانشمندان معمولاً قدرت را با وات اندازه گيري مي كنند. براي مثال تابش خورشيد 400 تريليون تريليون وات است. اما ستاره شناسان معمولاً تابش ستاره را با وات اندازه گيري نمي كنند. به جايش آنها تابش را نسبت به تابش خورشيد بيان مي كنند. براي مثال مي گويند تابش آلفا سنتوري A حدود 3/1 برابر خورشيد است و ريگال 150000 برابر خورشيد تابش دارد.
به نوعي تابش با درخشش مطلق ارتباط دارد.
درخشش ظاهري: اندازه گيري روشني شيء آسماني هنگامي كه از زمين ديده مي شود. شماره پايين تر روشن ترين شيء است. شماره هاي منفي به روشني بسيار زياد اشاره دارد. ماه كامل درخشش ظاهري 6/12- را دارد. درخشش ظاهری خورشيد 8/26- است. ما مي توانيم اشياء تا درخشش شش را بدون تلسكوپ ببينيم.
درخشش مطلق: اندازه گيري روشني اصلي و واقعي يك شيء آسماني ست. به دلايل تكنيكي اين مقياس به صورت درخشش ظاهري يك ستاره وقتي که از فاصله 6/32 سال نوري ديده شود، توصيف مي شود. شماره پايين تر دال بر روشن تر بودن شيء است. شماره هاي منفي به روشني بسيار زياد اشاره دارد.
بعضي از ستارگان روشني كه مي توان آنها را از زمين ديد:
آنتارس
(آلفا اسكورفي) آنتارس روشن ترين ستاره در اسكورپيوس يكي از صورت هاي فلكي برج هاي دوازده گانه است. آنتارس ستاره بسيار عظيمي ست كه حدود 520 سال نوري از زمين فاصله دارد و حدود 230 برابر بزرگ تر از خورشيد است. اين ستاره با دماي پايين (3500 كلوين)، ستاره اي قديمي و پرجرم است و پانزدهمين ستاره روشن آسمان است.
آركتوروس
(آلفا بوتيس) آركتوروس روشن ترين ستاره در صورت فلكي بوتس (هردسمن) است. اين ستاره يك غول قرمز و چهارمين ستاره درخشان در آسمان است. آركتوروس 34 سال نوري از زمين فاصله دارد.
بتلگئوس
(آلفا اريونز) بتلگئوس دومين ستاره روشن آسمان در صورت فلكي اوريون و يكي از روشن ترين ستارگان آسمان است. اين ستاره يك ستاره بسيار غول آسا با رنگ مايل به قرمز است كه بيش از 600 ميليون مايل قطر دارد (تقريباً 1000 برابر بزرگ تر از خورشيد اما سردتر از خورشيد است). بتلگئوس آنقدر بزرگ است که اگر در مركز منظومه شمسي ما بود، فراتر از مدار مشتري گسترش پيدا مي كرد. اين ستاره 520 سال نوري از زمين فاصله دارد. به غير از خورشيد اين تنها ستاره اي ست كه از سطح آن عکس وجود دارد.
دنب
دنب (در عربي به معني دم) روشن ترين ستاره در صورت فلكي سيگنوس (قو) است. دنب, آلفا سيگني هم ناميده مي شود. اين ستاره بسيار غول آساي آبي، روشن و جوان حدود 1500 سال نوري از زمين فاصله دارد. اين ستاره حدود 60000 بار روشن تر از خورشيد است.
پولاريس
پولاريس (آلفا UMI) ستاره قطبي در نيمكره شمالي ست. در سال 1780 سر ويليام هرشل كشف كرد كه پولاريس يك ستاره دوگانه است که با يك ستاره ضعيف شريك است. پولاريس يك ستاره متغير سفيد Cepheid سبز-آبي ست (اندازه آن به طور متناوب با دوره 969778/3 روز تغيير مي كند. درخشش آن بين 92/1 و 07/2 متغیر است. تخمين زده مي شود كه فاصله پولاريس از زمين از 360 تا 820 سال نوري باشد. در روشن ترين زمان پولاريس حدود 6000 تا 10000 بار روشن تر از خورشيد ماست.
اوريون (مجمع الكواكب)
اوريون كه به نام شكارچي هم شناخته مي شود، يك صورت فلكي در برج هاي دوازده گانه است. روشن ترين ستاره در اوريون، ريگال، بتلگئوس و بلاتريكس هستند.
ريگال
ريگال (بتا اوريونز) روشن ترين ستاره در صورت فلكي اوريون و يكي از روشن ترين ستارگان در آسمان است. اين ستاره يك ستاره آبي (خيلي داغ) بسيار غول آساست و بيش از 60 ميليون مايل قطر دارد (تقريباً 100 برابر بزرگ تر از خورشيد است). بيش از 50000 برابر تابان تر از خورشيد است و بيش از 900 سال نوري از زمين فاصله دارد.
سيريوس
سيريوس كه به ستاره سگ نيز شناخته مي شود (به استثناي خورشيد) روشن ترين ستاره در آسمان زمين است. اين ستاره در صورت فلكي كنيس ميجر (سگ بزرگ) است. سيريوس يك ستاره سكانس اصلي ست كه حدود 70 برابر روشن تر از خورشيد است. حدود 6/8 سال نوري از زمين فاصله دارد. سيريوس يك ستاره شريك به نام پوپ دارد كه يك كوتوله سفيد است.
ريگال (بتا اوريونز) روشن ترين ستاره در صورت فلكي اوريون و يكي از روشن ترين ستارگان در آسمان است. اين ستاره يك ستاره آبي (خيلي داغ) بسيار غول آساست و بيش از 60 ميليون مايل قطر دارد (تقريباً 100 برابر بزرگ تر از خورشيد است). بيش از 50000 برابر تابان تر از خورشيد است و بيش از 900 سال نوري از زمين فاصله دارد.
سيريوس
سيريوس كه به ستاره سگ نيز شناخته مي شود (به استثناي خورشيد) روشن ترين ستاره در آسمان زمين است. اين ستاره در صورت فلكي كنيس ميجر (سگ بزرگ) است. سيريوس يك ستاره سكانس اصلي ست كه حدود 70 برابر روشن تر از خورشيد است. حدود 6/8 سال نوري از زمين فاصله دارد. سيريوس يك ستاره شريك به نام پوپ دارد كه يك كوتوله سفيد است.
پستها
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر